Alpe Arnold wordt Vrede Rust

Alpe Arnold was een enerverende naam vonden we zelf, maar we zijn helaas nu genoodzaakt er afscheid van te nemen. Want om nou een 150 jaar oude boerenhoeve van naam te veranderen? Dat leek ons iets teveel van het goede al was het maar omdat we anders een volledig nieuw toegangshek zouden moeten laten smeden. Nee, Alpe Arnold was een mooie start van ons als familie. Een familie die snoof aan het leven in de ongerepte natuur; een leven wat echter voor de lange termijn lastig voor te stellen was. Sinds eind mei zijn daarom we terug in ons thuisland Nederland en we hebben een mooie stek gevonden. Die stek heet Vrede Rust en bestaat onder andere uit een 150 jaar oude houten boeren huis. Net nu de familieuitbreiding afgerond is (Jona Arnold is vandaag precies 2 weken oud) gaan we aan ons nieuwe project starten. Vrede Rust here we come. Op vrederust.com gaan we binnenkort van start met berichten over onze nieuwe stek. Hopelijk zien we je...

Zaaien en oogsten

“Wel over de paadjes lopen”, roep ik nog maar eens naar Indi. Ze dreigt weer op een krop sla te gaan staan in al haar ijver de net opgekomen wortelplantjes te begieten. Gelukkig heeft ze het net op tijd door en ze stapt opzij, op het cirkelvormige pad van boomschors dat langs ons veldje loopt net als langs dat van 50 andere stadstuinders. Van het weekend waren we weer in Nieuw-West en ik moet je eerlijk bekennen, ons veldje is nog bepaald geen weelderige verzameling van lekkernijen. Gelukkig wordt ik elke keer wel weer erg blij als ik er ben; zo blij dat ik het jammer vind om na een uurtje wieden weer richting huis te gaan. Indi weet inmiddels precies waar de gister staat en we trekken dan ook vaak haar regenpak aan zodat we niet elke keer met een volledig doorweekt meisje opgescheept zitten. Ze banjert enthousiast heen en weer tussen kraan en veldje met haar klotsende groene gietertje en als ze haar aandacht even niet meer bij de bewatering van onze tere plantjes kan houden is er altijd een trampoline en een schommel die uitkomst bieden. De ervaring is een stukje minder intens dan in de Alpen. Waar in Noord-Italië het geluid van de waterval domineerde als we in de moestuin de grond aan het bewerken waren, moeten we het hier doen met auto’s die voorbijrazen over de A5. Ach, het klinkt bijna hetzelfde denk ik dan en ik merk dat ik me er gemakkelijk overheen kan zetten. Ook het uitzicht is een stuk minder aantrekkelijk, en hoewel je zou zeggen dat dat uitzicht op een...

Het Grote Verdriet

Twee weken geleden liepen we voor de laatste keer het pad af in de Alpen. We zeiden vaarwel tegen ons fijne coconnetje van natuur en gingen een nieuwe fase tegemoet. Jammer genoeg ging dat niet zonder slag of stoot merkte ik toen ik het eeuwenoude ezelpad de berg afliep en voor de laatste keer omkeek naar de plek die we de dag ervoor nog thuis noemden. Afscheid nemen, opnieuw starten, teruggaan, m’n hoofd in het zand stoppen. Waar te beginnen?! Hoe nu verder? Ik huilde. Deze verandering in ons leven, de emoties die ermee gepaard gaan, het lijkt wel de kleine versie van de grote verandering waar de wereld zich in bevindt. Waar het afscheid van de Alp in Rassa mij voor een half uurtje verdrietig maakte, kan ik het gevoel wat het verlies in de wereld bij mij met zich mee brengt met recht betitelen als Het Grote Verdriet. Het is ontegenzeggelijk: het verlies wat de wereld de afgelopen tijd te verwerken heeft gekregen is ongeëvenaard; en het stopt voorlopig niet. Het is dan ook verdacht moeilijk dat onder ogen te zien en soms ook de moed en energie te vinden om door te gaan. Every piece of climate news increasingly comes with a sense of dread: is it too late to turn around? Indi, ze is nu bijna 2 jaar oud, gaat waarschijnlijk opgroeien in een wereld die warmer is dan hij ooit geweest is in de afgelopen 3 miljoen jaar. De biodiversiteit is 30% afgenomen sinds ik geboren ben en het lijkt er niet op dat de teruggang in het aantal dieren en planten gestopt is....

Moestuin bij MijnStadstuin

We wonen weer in het centrum van Amsterdam en het is fijn om alles dichtbij te hebben. De supermarkt op loopafstand, één keer struikelen en ik ben thuis uit de kroeg. Jammer genoeg heeft elk voordeel z’n nadeel, want waar we we middenin het geroezemoes van de stad zitten, moeten we het nu wel zonder bos (als bron voor haardhout) en gras (als voedsel voor geiten, ezels en schapen) stellen. Dat is tot daar aan toe, wat we echt missen is de moestuin. Het was echt heerlijk om op nog geen 20 meter afstand van de keuken een krop sla te kunnen plukken. Zelf gezaaid, zelf gewied, zelf verzorgd, zelf geoogst en zelf opgegeten: dat geeft een fantastisch gevoel! Een moestuin bij MijnStadstuin Toen we vanuit Italië terug gingen naar Nederland was één ding duidelijk: we wilden een moestuin en aangezien de achtertuin toch echt te klein is en bovendien weinig zon krijgt vroegen we wat mensen hier en daar en keken we wat om ons heen. We kwamen snel uit bij MijnStadstuin. Niet ideaal, want 10 kilometer bij ons huis vandaan vlakbij Halfweg en met een kind en hond is de fiets lang niet altijd een optie. Af en toe met de auto dus, maar goed, het is in ieder geval iets. MijnStadstuin is gestart door drie jonge gasten en zoals het elke moderne onderneming betaamd is er meteen een Facebook pagina en een (op dit moment niet werkende) Instagram feed opgetuigd. Maar, daar houdt het niet op. Ook op de plek zelf is het in alle opzichten anders dan de ouderwetse volkstuintjes. Er is een trampoline voor...

Volkoren met haver en lijnzaad

Dit brood is fantastisch, al zeg ik het zelf :-). Het heeft alles wat je van een lekker bruin brood mag verwachten. De haver houdt het vocht goed vast zodat het lang vers blijft, het lijnzaad geeft het net wat extra smaak. Prima voor de lunch. Ooit begon ik brood te bakken met 1 recept, speltmeel en een zuurdesemstarter die ik van iemand gekregen had. Dat brood was prima, maar het werd op een gegeven moment wat eenzijdig. Altijd maar datzelfde spelt, het kwam me nog net niet letterlijk de keel uit. Toen verhuisden we naar Italië en ja hoor, wat meel betreft stond ons daar een welkome verandering te wachten. Geleidelijk aan werden de broden steeds witter en de recepten steeds simpeler. Dit alles voornamelijk om de techniek van het bakken van een goed brood nu eens echt onder de knie te krijgen, maar stiekem toch ook wel omdat een lekker brood, gebakken met tipo 0 en tipo 2 meel (bijna wit) gewoon superlekker is. Met de grote gaten ook nog eens prima geschikt om in de olijfolie te dopen. Volkoren met haver en lijnzaad Gezond is anders, dat moet wel gezegd worden en vandaar en ook dit brood werd na een tijdje gewoon saai. Dus, toen we terugkwamen naar Nederland, besloot ik het assortiment recepten maar weer eens uit te gaan breiden, ook wat meer richting volkoren. We haalden vorige week meel bij de molen in Weesp en vandaag was het zover, het eerste volledig Nederlandse broodje kwam uit de oven: volkoren met haver en lijnzaad. Hieronder de formule. Ik gebruik voor m’n recepten altijd een spreadsheet...

Meel van molen de Vriendschap

Sinds iets meer dan een jaar bakken we al ons brood zelf. We doen dat met een zuurdesem-starter en gebruikten daarvoor in Italië altijd meel van een steenmolen uit Le Langhe. Bij Mulino Sobrino werkt de hele familie mee aan het malen van biologisch meel uit de omgeving. Toen we daar in november vorig jaar voor het laatst meel haalden wisten we nog niet dat we definitief terug zouden gaan naar Nederland anders had ik wel wat meer ingeslagen. Aan de andere kant, meel wordt minder lekker naarmate het langer bewaard wordt, dus misschien is het maar goed dat ik geen dubbele voorraad aangelegd heb. Nu we terug zijn in Nederland en door ons Italiaanse meel heen zijn is het tijd om nieuwe bronnen voor meel te selecteren. Een tijdje terug reden we al eens naar Santpoort alwaar De Zandhaas biologisch meel maalt, volledig aangedreven door de wind. Deze week reden we richting De Vriendschap, een korenmolen in Weesp, wederom aangedreven door de wind. Het is ook hier alleen biologisch meel wat de klok slaat. Het is even wennen overigens terugkomend uit Italië. In het land van la dolce vita is een grote verscheidenheid aan meel te krijgen variërend. Tipo 0, 00, 1, 2, semola di grano duro, enzovoorts. In Nederland kwam ik bij de Zandhaas Lemaire-meel tegen, iets wat in de buurt komt van tipo 2, maar het toch niet helemaal is. Bij De Vrienschap is volkoren te krijgen en bloem en dan heb je het wel zo’n beetje gehad. Als het gaat over de variëteit aan graansoorten is Nederland dan weer een betere plek om te zitten....

Partir c’est mourir un peu

Voor sommigen komt het misschien als een verrassing, maar we gaan de Alpen verlaten. Nadat we bijna een jaar in Rassa gewoond hebben, besloten we onlangs terug te gaan naar Nederland. We zijn de afgelopen maanden een aantal keren in Nederland geweest en de beslissing om terug te gaan viel nogal zwaar. Dat is één van de redenen waarom het hier op Alpe Arnold nogal stil was. In de komende weken zullen we proberen wat meer inzicht te geven waarom we terug gaan naar Nederland en wat we nu gaan doen. In de tussentijd passeerden tijdens onze vele discussies de afgelopen weken af en toe gebeurtenissen uit het afgelopen jaar de revue die we ons altijd zullen blijven herinneren. Hieronder een kleine opsomming. Frambozen plukken op een frisse herfstmorgen Hoewel Rassa bekend staat om z’n bosbessen, zijn er veel meer bessen te vinden in de omgeving hier. Bramen, rode bessen, kruisbessen en niet te vergeten een eindeloze hoeveelheid frambozen. We hadden veel lol met de frambozen, het maken van jam, pannenkoeken en de nodige aantallen smoothies. Heerlijk! De ezels verplaatsen naar een nieuw stukje gras Het was fantastisch een tijdje 3 ezels in de achtertuin de hebben. Hoewel we ze uiteindelijk niet eens lang genoeg hadden om ze namen te geven denk ik dat ze het leuk vonden bij ons in de wei. Ze elke paar dagen verplaatsen met al het schrikdraad was altijd weer een leuk karwei! Wakker worden door het geluid van koeienbellen We hadden af en toe ook koeien in de achtertuin. Begin juni toen ze onderweg omhoog gingen bleven ze twee weken bij ons grazen....

Nose-to-tail

Een paar jaar geleden ging met eens met iemand naar een nose-to-tail diner in de Amsterdamse vestiging van Jamie’s franchise 15. Dat was wel zo ongeveer de hipste plek van de stad op dat moment en helemaal vanwege het diner wat er die avond plaatsvond. Sinds we hier in Rassa zitten en al helemaal sinds we af en toe bij buurman Claudio over de vloer komen voor het avondeten is de term nose-to-tail echt gaan leven. Elke keer als hij ons uitnodigt heeft hij van die pretoogjes die me vertellen dat hij weer iets raars aan het klaarmaken is. Een tijdje geleden was het weer zover en stond er fagioli con le cotiche op het program. Het lijkt een beetje op bruine bonensoep maar de cotiche maakt het speciaal: het is varkenshuid. En laten we dat normaal nou niet in de soep doen hier in Nederland. De huid van het varken wordt eerst goed schoongemaakt en van al z’n haren ontdaan. Daarna wordt het lang gekookt in water (3 uur en soms wel meer) om al het vet eruit te krijgen. Dan wordt het gemixt met bonen en op smaak gebracht met zout en peper. Om eerlijk te zijn: ik vond het superlekker! De varkenshuid wat zacht, helemaal niet vet en smolt bijna in m’n mond. Zelfs Lin vond het lekker, hoewel ze me later vertelde dat ze het misschien niet nog een keer ging eten. Recepten zoals fagioli con le cotiche zijn typisch voor de Italiaanse keuken. Vlees was schaars in het verleden (in leven waren beesten nuttiger dat dood op je bord) en als men dan een...

Rondje Monte Bo

Zoals we je eerder al vertelden is de eerste sneeuw een paar dagen geleden gevallen. Nadat het opklaarde hebben we toen één van de mooiste wandelingen van het seizoen gemaakt, in de buurt van Monte Bo. Het weer was fantastisch, het humeur super en net toen we dachten dat het niet meer ging gebeuren, liepen we een sneeuwveld in op Alpe Sorbella. Bingo! De kleine zijvalei van de Valsesia die naar Rassa loopt splitst in het dorpje zelf in weer twee valleien. Die heten Val Gronda en Val Sorba (recentelijk vertelden we je al over onze trip door Val Gronda). Ons huis bevindt zich iets boven Rassa aan de kan van Val Sorba. Sulla Piane, zo heet de Alp waar we wonen en recht over die Alp loopt een wandelpad dat naar andere, hogergelegen Alpen loopt zoals Selvaccia, Sorbella en Scandalorso. Als je helemaal doorloopt naar boven kom je uit op Monte Bo, op ongeveer 2.100 meter boven zeeniveau. Snowy peaks all over Metal bridge at Sorbella Our first snow of the Winter season De trip die we afgelopen zaterdag gedaan hebben is een klassieker voor ons; we hebben hem al vaak gelopen deze zomer. Vanuit ons huis liepen we eerst naar Scandalorso (op 1.446 meter). Hier lunchten we met Goacchino en Dina. Beiden zo ongeveer 80 jaar oud en ze waren vanuit Rassa voor één dagje even omhoog gelopen. Ze maakten een simpele pasta voor ons. Nadat we klaar waren liepen we door richting Sorbella (op 1.636 meter). Op deze Alp laat Alfio in de zomer z’n 13 koeien grazen. Nu echter was het een verlaten boel en...

Ondergedompeld in de natuur

De zomer is ten einde en eergister hebben de bergtoppen voor het eerst hun witte hoedje opgezet. Iedereen is druk bezig de laatste voorbereidingen de winter af te ronden. Niemand weet wanneer de eerste sneeuw in het dorp valt. Dat kan halverwege oktober al gebeuren, maar dat is dit jaar jaar gelukkig niet het geval. Er zijn ook winters geweest met bijna geen sneeuw, maar dat zijn uitzonderingen. Een ding is zeker: alles gaat een versnellinkje lager zodra het winterseizoen start. Dat betekent dat we de komende maanden voldoende tijd hebben om terug te kijken op het afgelopen jaar en na te denken over onze volgende stap. Is Rassa de plek waar we meer tijd willen spenderen? Hebben de Alpen ons gebracht wat we in gedachten hadden? Pompoen Lekker, courgette! More carrots Berries in all sorts and shapes We waren laatst wat foto’s van een paar maanden geleden aan het bekijken en één ding viel ons op: de overweldigende aanwezigheid van natuur in de plaatjes. We zitten in de bergen, dus het is niet vreemd. Toch waren we even vergeten dat dit één van de belangrijkste redenen voor ons was om deze stap te nemen. Het is fijn om te weten dat dit in ieder geval gelukt is. Foraging for walnuts Or mushrooms Chestnuts More chestnuts Blueberries plenty Arnica from the wild In Amsterdam hadden we een fantastisch leven. Aan vrienden geen gebrek, de stad biedt een scala aan mogelijkheden dus we verveelden ons nooit. Amsterdam ligt een half uurtje rijden van de zee en wat verder naar het binnenland zijn er mooi bossen waar we uren kunnen wandelen....

Zuurdesem brood en muffins

Zelfvoorzienend gaat natuurlijk niet alleen over het telen van gewassen en voedsel, het gaat ook over het klaarmaken van eten. Naast de groentetuin is dus de keuken ook een belangrijke werkplek. Het winterseizoen biedt ons genoeg tijd en gelegenheid te werken aan onze food preparation skills. Eentje hiervan is zuurdesem en brood. We zijn een tijdje geleden begonnen ons eigen brood te maken. In Amsterdam is het meer een hobbyproject want met een aantal supermarkten en goede bakkers in de buurt is het absoluut geen noodzaak je eigen brood te bakken. Nu is dat echter anders; we zitten namelijk op een berg voor het geval je dat nog niet wist. De dichtstbijzijnde bakker is een half uur verderop (de helft lopend, de andere helft in de auto) en in de winter zullen we regelmatig ingesneeuwd zitten dus is de bakker niet eens bereikbaar. Daarnaast: de bakker heeft lang niet altijd brood wat we lekker vinden. Des te meer reden om het zelf te gaan maken. Naast dat we zelf brood zijn gaan maken zijn we recentelijk ook omgeschakeld naar het gebruiken een zuurdesemcultuur in plaats van gist voor het laten rijzen van ons brood. De lieve mensen bij de Warmonderhof leerden ons over de kunst van het brood bakken met zuurdesem. We waren een paar dagen te gast bij deze biologisch dynamische landbouw school in Dronten en toen Dianne haar eigen gebakken zuurdesem brood op tafel zette tijdens de lunch waren we meteen verkocht. Dat moesten we ook! De starter Toen we bij de Warmonderhof weg gingen had Dianne een klein potje met een beetje van haar starter klaar...

Wandelen in Val Gronda

Als mensen naar Valesia komen rijden ze vaak meteen door naar het einde van de vallei, naar Alagna. Dit dorpje ligt aan de voet van het majestueuze Monte Rosa massief en is het startpunt van het skiresort van de regio. Daarnaast is het vanuit Alagna makkelijk om het pittoreske Val d’Otro te bereiken, een vallei genaamd naar het stroompje Otro dat geflankeerd wordt door mooie oude Walser huizen. Wij zitten echter in Rassa, 15 kilometer ten Zuid-Oosten van Alagna en hoewel we af en toe naar Alagna en Val d’Otro gaan, zijn we meestal te vinden in de bergen bij ons in de ‘achtertuin’ en in Val Sorba en Val Gronda. Het landschap hier is niet aangetast door skiliften en is totaal niet toeristisch. De hikes die we doen zijn minstens zo mooi en uitdagend als die in de omgeving van Alagna. Giro della Gronda Een paar weken geleden besloten we met vrienden de Giro della Gronda te lopen. Het kan alsje vroeg opstaat in één dag, maar wij besloten er twee dagen over te doen. Indi heeft het best naar haar zin in de rugzak, maar om haar er nou 9 uur in te zetten leekt ons een beetje kindermishandeling :-). Dus, vroeg in de middag startten we onze wandeling in Rassa (900m) en liepen Val Gronda in richting Alpe Campo. Dit deel van de wandeling leidt langs allerlei mooie frazioni (gehuchten) in Val Gronda gevolgd door Alpe Straiga en Alpe Salei. Via een kort omweg kwamen we bij Alpe Campo. Esther (van bar / restaurant Heidi) was zo vriendelijk geweest ons haar huisje daar aan te bieden...

Alpe Arnold in Maremma

We zijn een paar dagen weg uit de Alpen en zijn bij vrienden op bezoek in Castagneto Carducci. Fantastisch klein dorpje met leuke mensen. Het lijkt wel alsof we terug zijn in Le Marche, een jaar geleden. We worden omgeven door olijfbomen, de heuvels rollen rustig naar de zee en het uitzicht is adembenemend. Maar we waren in Maremma, niet in Le Marche. Maremma is een regio in het Zuiden van Toscane en was lang niet bewoonbaar vanwege alle malariamuggen die er rondhingen. De laatste 2 of 3 eeuwen echter is het omgevormd tot mooi Toscaans landschap en het risico op malaria verminderde sterk door een landelijke campagne kort na de Tweede Wereldoorlog. We hadden oorspronkelijk gepland hier naartoe te komen om te helpen olijven te oogsten met Maia (de eigenaar van het huis wat we huren in de Alpen). Helaas is daar geen sprake van. Dit jaar is alle oogst van biologische olijven mislukt door een aantal aanvallen van de olijvenvlieg. Daarnaast was er vroeg in het seizoen nog wat vorst en samen met de natte zomer heeft dit ervoor gezorgd dat er geen enkele fatsoenlijke olijf aan de bomen zit. Niet alleen in Maremma is het een probleem, we horen van mislukte oogsten in heel Italië. I like turtles! Indi her first word: TURTLE! Praying mantis Non-organic olives thriving Olive ruined by fly Not how olives look like normally … … Maia’s place in Maremma. One word: lovely! Every place needs a hammock! Dus, we hebben er maar een kleine vakantie gemaakt (ogni tanto ci vuole un po’ di relax). Lin en Maia reden een rondje op...

Transhumanza, Alfio de herder

Kijk nou eens naar dat uitzicht! Vorige week zondag liepen we naar Alpe Sorbella. 2 uur flink doorlopen via Selvaccia en Scandalorso richting Alfio en z’n 13 koeien. Hij melkt ze 2 keer per dag, helemaal met de hand. Het enige stukje geavanceerde technologie wat hij heeft is een kleine batterij met een zonnepaneeltje om z’n schrikdraad aan de gang te houden. Alfio is 25 jaar en onderdeel van de jongere generatie koeienboeren die nog steeds de oude traditie van transhumanza aan de gang houdt. Transhumanza Transumanza is het ritme waarmee de seizoen dicteren hoe de koeien en mensen de bergen op en af verhuizen. Zodra de lente aanbreekt en de sneeuw langzaam verwijderd wordt het vee buiten op de weides in de laagste delen van de vallei gezet, vlakbij hun winterstal. Zodra de sneeuw zich verder terugtrekt de bergen op gaan de koeien er achteraan. Hun herders volgen. De koeien hebben niet veel aanmoediging nodig. Ze kennen en het ritme en weten dat ze boven vers jong gras te eten krijgen. De rennen naar boven. Als de herfst start en de temperaturen omlaag gaan keert het ritme zich om en gaat de hele boel langzaam weer naar beneden. Daar besteden ze dan de wintermaanden weer in de stal. Het ritme is best nuttig. Allereerst is er in de lagere delen van de vallei niet genoeg wei en gras. De Alpen-regios zouden niet zoveel vee kunnen herbergen als ze niet naar boven gingen om daar te grazen. Ten tweede, de koeien vinden warm weer niet fijn en boven in de bergen is het koel en fris; lang niet zo...

Endless Summer of niet

Het is dinsdag middag en ik it in Alagna Valsesia. De pieken van het Monte Rosa massief zijn maar weer eens wit geworden door een totaal onverwacht laagje sneeuw. Nogal ongebruikelijk voor dit seizoen; het is hoog zomer! Het weer is nogal jaar dit jaar en dat geldt ook voor onze reis van het afgelopen jaar. Ongeveer een jaar geleden veranderden onze levens voorgoed. Op maandag 5 augustus rond half zes in reden we in het prachtige ochtendlicht over de Dam naar het ziekenhuis. Het was een warme zomerdag en minder dan 12 uur later werd Indi Filipa geboren. Ik denk niet dat ik ooit meer dankbaar was. Indi heeft net haar eerste verjaardag achter de rug en we hebben een fantastisch jaar gehad met z’n drieën. Have you been eating blueberries again? Drying experiment. Tom’s dog Muga Drying Arnica Our cozy home Een paar maanden voordat Indi geboren werd besloten we dat we wat tijd zouden nemen om te reflecteren op wat er allemaal gebeurd was in de de jaren sinds Lin en ik elkaar ontmoet hadden. We hadden allebei een drukke tijd achter rug waarin in Lin haar promotie afgerond had en ikzelf net gestopt was als directeur van The New Motion, m’n derde startup. Alles wat die voorbije jaren zo leuk maakte, hadden ook hun sporen nagelaten en omdat Indi op het punt stond te komen leek het een goed moment om eens serieus na te denken hoe we verder wilden. Zou Lin in de wetenschap verder gaan? Zou ik weer een nieuwe venture beginnen? Hoe zouden we de eerste periode als echt gezin doorbrengen? Begin...

Bessen, brood, hout en hoeven

Het seizoen van de bessen begint!! Blauwe bessen, frambozen, rode en witte bessen; we eten ze allemaal en vinden ze heerlijk! Daarnaast hadden we wat vrienden over de vloer deze week en hebben we de eerste paar quintale hout gehakt en een mooie trip door de bergen gemaakt. Ook hadden we de hoefsmid op bezoek om de hoeven van onze ezels te ‘doen’. Ze zijn klaar voor het zwaardere werk. Een kleine update uit Rassa. Onze ezels Najah, het zijn niet echt onze ezels, maar zo voelt het voor deze zomer in ieder geval wel. We trakteren ze om de paar dagen op een nieuw stukje grasland en we denken dat ze het naar hun zin hebben. Ze bokken, springen en rennen af en toe en als ze ontsnappen uit het schrikdraad wat we voor ze neerzetten blijven ze altijd in de buurt. Vorige week kwam de hoefsmid langs om de hoeven bij te werken. Ze waren veel te lang en het lijkt erop alsof ze hun nieuwe schoentjes fijn vinden. Volgende week krijgen we spullen om bovenop de ezels te binden zoals we ze definitief als lastdieren kunnen gaan gebruiken. We hopen dat ze daarna meer voor ons gaan doen dan alleen maar poepen in de wei. The youngest of the three Farrier at work Big daddy Farrier at work Farrier at work Naughty donkey Brood, hout en bessen Ja, het seizoen van de bessen is begonnen. We hebben inmiddels 3 kilo rode bessen geoogst uit onze tijd en een fantastisch jam gemaakt (te koop, mocht je in de buurt zijn, maar wees er snel bij, er is...