Alpe Arnold wordt Vrede Rust

Alpe Arnold wordt Vrede Rust

Alpe Arnold was een enerverende naam vonden we zelf, maar we zijn helaas nu genoodzaakt er afscheid van te nemen. Want om nou een 150 jaar oude boerenhoeve van naam te veranderen? Dat leek ons iets teveel van het goede al was het maar omdat we anders een volledig nieuw toegangshek zouden moeten laten smeden. Nee, Alpe Arnold was een mooie start van ons als familie. Een familie die snoof aan het leven in de ongerepte natuur; een leven wat echter voor de lange termijn lastig voor te stellen was. Sinds eind mei zijn daarom we terug in ons thuisland Nederland en we hebben een mooie stek gevonden. Die stek heet Vrede Rust en bestaat onder andere uit een 150 jaar oude houten boeren huis. Net nu de familieuitbreiding afgerond is (Jona Arnold is vandaag precies 2 weken oud) gaan we aan ons nieuwe project starten. Vrede Rust here we come. Op vrederust.com gaan we binnenkort van start met berichten over onze nieuwe stek. Hopelijk zien we je...
Zaaien en oogsten

Zaaien en oogsten

“Wel over de paadjes lopen”, roep ik nog maar eens naar Indi. Ze dreigt weer op een krop sla te gaan staan in al haar ijver de net opgekomen wortelplantjes te begieten. Gelukkig heeft ze het net op tijd door en ze stapt opzij, op het cirkelvormige pad van boomschors dat langs ons veldje loopt net als langs dat van 50 andere stadstuinders. Van het weekend waren we weer in Nieuw-West en ik moet je eerlijk bekennen, ons veldje is nog bepaald geen weelderige verzameling van lekkernijen. Gelukkig wordt ik elke keer wel weer erg blij als ik er ben; zo blij dat ik het jammer vind om na een uurtje wieden weer richting huis te gaan. Indi weet inmiddels precies waar de gister staat en we trekken dan ook vaak haar regenpak aan zodat we niet elke keer met een volledig doorweekt meisje opgescheept zitten. Ze banjert enthousiast heen en weer tussen kraan en veldje met haar klotsende groene gietertje en als ze haar aandacht even niet meer bij de bewatering van onze tere plantjes kan houden is er altijd een trampoline en een schommel die uitkomst bieden. De ervaring is een stukje minder intens dan in de Alpen. Waar in Noord-Italië het geluid van de waterval domineerde als we in de moestuin de grond aan het bewerken waren, moeten we het hier doen met auto’s die voorbijrazen over de A5. Ach, het klinkt bijna hetzelfde denk ik dan en ik merk dat ik me er gemakkelijk overheen kan zetten. Ook het uitzicht is een stuk minder aantrekkelijk, en hoewel je zou zeggen dat dat uitzicht op een...
Het Grote Verdriet

Het Grote Verdriet

Twee weken geleden liepen we voor de laatste keer het pad af in de Alpen. We zeiden vaarwel tegen ons fijne coconnetje van natuur en gingen een nieuwe fase tegemoet. Jammer genoeg ging dat niet zonder slag of stoot merkte ik toen ik het eeuwenoude ezelpad de berg afliep en voor de laatste keer omkeek naar de plek die we de dag ervoor nog thuis noemden. Afscheid nemen, opnieuw starten, teruggaan, m’n hoofd in het zand stoppen. Waar te beginnen?! Hoe nu verder? Ik huilde. Deze verandering in ons leven, de emoties die ermee gepaard gaan, het lijkt wel de kleine versie van de grote verandering waar de wereld zich in bevindt. Waar het afscheid van de Alp in Rassa mij voor een half uurtje verdrietig maakte, kan ik het gevoel wat het verlies in de wereld bij mij met zich mee brengt met recht betitelen als Het Grote Verdriet. Het is ontegenzeggelijk: het verlies wat de wereld de afgelopen tijd te verwerken heeft gekregen is ongeëvenaard; en het stopt voorlopig niet. Het is dan ook verdacht moeilijk dat onder ogen te zien en soms ook de moed en energie te vinden om door te gaan. Every piece of climate news increasingly comes with a sense of dread: is it too late to turn around? Indi, ze is nu bijna 2 jaar oud, gaat waarschijnlijk opgroeien in een wereld die warmer is dan hij ooit geweest is in de afgelopen 3 miljoen jaar. De biodiversiteit is 30% afgenomen sinds ik geboren ben en het lijkt er niet op dat de teruggang in het aantal dieren en planten gestopt is....
Moestuin bij MijnStadstuin

Moestuin bij MijnStadstuin

We wonen weer in het centrum van Amsterdam en het is fijn om alles dichtbij te hebben. De supermarkt op loopafstand, één keer struikelen en ik ben thuis uit de kroeg. Jammer genoeg heeft elk voordeel z’n nadeel, want waar we we middenin het geroezemoes van de stad zitten, moeten we het nu wel zonder bos (als bron voor haardhout) en gras (als voedsel voor geiten, ezels en schapen) stellen. Dat is tot daar aan toe, wat we echt missen is de moestuin. Het was echt heerlijk om op nog geen 20 meter afstand van de keuken een krop sla te kunnen plukken. Zelf gezaaid, zelf gewied, zelf verzorgd, zelf geoogst en zelf opgegeten: dat geeft een fantastisch gevoel! Een moestuin bij MijnStadstuin Toen we vanuit Italië terug gingen naar Nederland was één ding duidelijk: we wilden een moestuin en aangezien de achtertuin toch echt te klein is en bovendien weinig zon krijgt vroegen we wat mensen hier en daar en keken we wat om ons heen. We kwamen snel uit bij MijnStadstuin. Niet ideaal, want 10 kilometer bij ons huis vandaan vlakbij Halfweg en met een kind en hond is de fiets lang niet altijd een optie. Af en toe met de auto dus, maar goed, het is in ieder geval iets. MijnStadstuin is gestart door drie jonge gasten en zoals het elke moderne onderneming betaamd is er meteen een Facebook pagina en een (op dit moment niet werkende) Instagram feed opgetuigd. Maar, daar houdt het niet op. Ook op de plek zelf is het in alle opzichten anders dan de ouderwetse volkstuintjes. Er is een trampoline voor...
Volkoren met haver en lijnzaad

Volkoren met haver en lijnzaad

Dit brood is fantastisch, al zeg ik het zelf :-). Het heeft alles wat je van een lekker bruin brood mag verwachten. De haver houdt het vocht goed vast zodat het lang vers blijft, het lijnzaad geeft het net wat extra smaak. Prima voor de lunch. Ooit begon ik brood te bakken met 1 recept, speltmeel en een zuurdesemstarter die ik van iemand gekregen had. Dat brood was prima, maar het werd op een gegeven moment wat eenzijdig. Altijd maar datzelfde spelt, het kwam me nog net niet letterlijk de keel uit. Toen verhuisden we naar Italië en ja hoor, wat meel betreft stond ons daar een welkome verandering te wachten. Geleidelijk aan werden de broden steeds witter en de recepten steeds simpeler. Dit alles voornamelijk om de techniek van het bakken van een goed brood nu eens echt onder de knie te krijgen, maar stiekem toch ook wel omdat een lekker brood, gebakken met tipo 0 en tipo 2 meel (bijna wit) gewoon superlekker is. Met de grote gaten ook nog eens prima geschikt om in de olijfolie te dopen. Volkoren met haver en lijnzaad Gezond is anders, dat moet wel gezegd worden en vandaar en ook dit brood werd na een tijdje gewoon saai. Dus, toen we terugkwamen naar Nederland, besloot ik het assortiment recepten maar weer eens uit te gaan breiden, ook wat meer richting volkoren. We haalden vorige week meel bij de molen in Weesp en vandaag was het zover, het eerste volledig Nederlandse broodje kwam uit de oven: volkoren met haver en lijnzaad. Hieronder de formule. Ik gebruik voor m’n recepten altijd een spreadsheet...