Hoe het begon – deel 1

Hoe het begon – deel 1

Het is lente en we hebben het onwijs naar ons zin in Amsterdam. Er zijn weinig plekken waar het beter toeven is op dit moment dan in deze uit z’n winterslaap ontwakende stat. Op zonnige dagen zitten de terassen vol en met alle toeristen zijn de straten kleurrijk en levendig. Het duurt echter niet lang meer voor we weer naar Italië vertrekken. Sinds Indi geboren is hebben we flink wat tijd in het land van la dolce vita doorgebracht en we hebben goed nagedacht over onze toekomst. We zijn er nog niet helemaal uit, maar hebben al wel wat meer richting kunnen geven.

Vanaf juni dit jaar gaan we een Walser baita huren in het kleine dorpje Rassa in Valsesia, een vallei in de noordelijke Italiaanse Alpen. We zullen daar in ieder geval de zomer doorbrengen omringd door fantastische uitzichten. We gaan daar wat groenten en fruit verbouwen, wat beestjes verzorgen en een flinke stapel hout opbouwen voor het geval we besluiten ook de winter door te brengen in het stulpje daar.

Meer over de boerderij, de homestead, het dorpje en de vallei in toekomstige posts. In deze eerste serie willen we je meenemenen in ons verhaal en een stukje geschiedenis.

Jimmy Woo

Lin en ik ontmoetten elkaar in de zomer van 2010 in de Jimmy Woo, een fancy club in Amsterdam. Allebei behoorlijk dronken, dancend op het nieuwste nummer van de Black Eyed Peas was het liefde op het eerste gezicht.

We leidden allebei een druk bestaan. Een jaar daarvoor was ik begonnen aan mijn nieuwste startup. The New Motion had ongeveer 10 medewerkers en we hadden net onze eerste investering afgerond. Lin zit midden in het onderzoek voor haar promotie die ze begin 2013 afrondde. We werkten veel en allebei onze jobs vereisten dat we veel reisden. Naast werk hadden we ook een druk schema: kiteboarden, skiën, wandelen in de bergen, uitgaan met vrienden… Lang verhaal kort: we hadden een vol en goed leven.

Toen, in de laatste paar jaar veranderden er aantal grote zaken die onze kijken op het leven, de wereld en de natuur dramatisch vernaderden.

Ziekte van Pfeiffer

In oktober 2011 waren we bij The New Motion bezig met een investeringsronde. Het liep lekker op dat front en Lin en ik deden een klein stedentripje naar Berlijn. Ik voelde me niet super, maar tilde daar niet te zwaar aan. Zoals altijd was Berlijn fantastisch. We gingen naar onze favoriete clubs zoals Berghain, aten oesters op de bovenste verdieping van KaDeWe, dronken cocktails langs de Spree en hadden een leuke tijd met vrienden. De avond dat we terugkwamen in Amsterdam werd ik ineens erg ziek. Zonder al te veel in detail te treden: ik bracht een week door in bed en na een bezoekje aan de dokter bleek dat ik ziekte van Pfeiffer had. Advies: 2 tot 3 maanden niet te veel werken en vooral geen vermoeiende dingen doen.

Ondetussen werd het bij The New Motion allemaal wat stressvoller. We hadden 30 man in dienst en moesten nu toch echt die investeringsronde afsluiten, anders moesten we naar alternatieve scenario’s gaan kijken, waaronder ook het opdoeken van het bedrijf. In plaats van in bed liggen, was ik na 10 dagen alweer vol in touw. Als ik foto’s van mezelf bekijk vanuit die tijd zie ik eruit als een spook en het verbaasd me nog steeds dat niemand daar ooit wat van gezegd heeft (Lin daargelaten, ik weet niet of ze ooit meer bezorgd over me is geweest). We werkten dag en nacht om de onderhandelingen af te ronden, het boekenonderzoek succesvol te doorstaan en om alle juridische documentatie te maken. Als we de boel niet klaar hadden voor de Kerst konden we ons team niet garanderen dat ze in het nieuwe jaar nog een baan hadden. Het werd nogal stressvol.

Gelukkig, op de 23e december konden we verlossende woord aan het team mededelen: de Series A round was afgerond en iedereen kon met een gerust hart Kerst gaan vieren. Ik moest bijna janken en ik denk dat dit één van de meest intense momenten in m’n leven was. Ik was zo ontzettend opgelucht dat we dit bereikt hadden en dat we het bedrijf naar het volgende niveau konden tillen en door konden werken aan de doelen die we ons gesteld hadden.

Goede Voornemens

Lin en ik namen 3 weken vakantie om toch die ziekte van Pfeiffer maar even wat aandacht te geven. We bezochten vrienden in San Francisco en vlogen daarna door naar Hawaii. Hier reflecteerden we op alles wat er gebeurd was in het afgelopen jaar. We besloten daar ook dat we een kindje wilden. We reden over de eilanden, liepen over de stranden, zwommen in de oceaan en praatten veel, heel veel. Soms over werk en over het verleden, maar veelal over de toekomst en wat voor levenstijl we wilden voor onszelf en ons kindje, als we die loterij ooit zouden winnen.

We maakten een lange lijst van goede voornemens voor 2012. Ik had er nog nooit aan gedaan, maar het jaar wat we toen afsluiten en alles wat daarin gebeurd was, deden me besluiten dat dingen echt anders moesten. We besloten nooit meer processed voedsel te eten, altijd voldoende slaap te pakken, niet meer zoveel te drinken en niet met de iPhone in de hand in slaap te vallen.

nyr

We sloten onze vakantie af met de gedachte dat ondanks dat het afgelopen jaar heftig geweest was, we ons lesje wel geleerd hadden en we in het nieuwe jaar de zaken anders gingen doen.

Onderweg terug naar Nederland zochten we nog een keer onze vrienden in San Francisco op. We dronken thee bij Samovar, een van de weinige plekken in downtown San Francisco waar ik echt tot rust kan komen. Ik herinner dat ik dacht: ‘het leven is goed’ en als je me toen zou vertellen dat we nu op het punt naar de Alpen te verhuizen had je ik voor gek verklaard.

Geef een reactie