Alpe Arnold - de reis naar een simpeler leven

Alpe Arnold wordt Vrede Rust

Alpe Arnold was een enerverende naam vonden we zelf, maar we zijn helaas nu genoodzaakt er afscheid van te nemen. Want om nou een 150 jaar oude boerenhoeve van naam te veranderen? Dat leek ons iets teveel van het goede al was het maar omdat we anders een volledig nieuw toegangshek zouden moeten laten smeden. Nee, Alpe Arnold was een mooie start van ons als familie. Een familie die snoof aan het leven in de ongerepte natuur; een leven wat echter voor de lange termijn lastig voor te stellen was. Sinds eind mei zijn daarom we terug in ons thuisland Nederland en we hebben een mooie stek gevonden. Die stek heet Vrede Rust en bestaat onder andere uit een 150 jaar oude houten boeren huis. Net nu de familieuitbreiding afgerond is (Jona Arnold is vandaag precies 2 weken oud) gaan we aan ons nieuwe project starten. Vrede Rust here we come. Op vrederust.com gaan we binnenkort van start met berichten over onze nieuwe stek. Hopelijk zien we je...

Zaaien en oogsten

“Wel over de paadjes lopen”, roep ik nog maar eens naar Indi. Ze dreigt weer op een krop sla te gaan staan in al haar ijver de net opgekomen wortelplantjes te begieten. Gelukkig heeft ze het net op tijd door en ze stapt opzij, op het cirkelvormige pad van boomschors dat langs ons veldje loopt net als langs dat van 50 andere stadstuinders. Van het weekend waren we weer in Nieuw-West en ik moet je eerlijk bekennen, ons veldje is nog bepaald geen weelderige verzameling van lekkernijen. Gelukkig wordt ik elke keer wel weer erg blij als ik er ben; zo blij dat ik het jammer vind om na een uurtje wieden weer richting huis te gaan. Indi weet inmiddels precies waar de gister staat en we trekken dan ook vaak haar regenpak aan zodat we niet elke keer met een volledig doorweekt meisje opgescheept zitten. Ze banjert enthousiast heen en weer tussen kraan en veldje met haar klotsende groene gietertje en als ze haar aandacht even niet meer bij de bewatering van onze tere plantjes kan houden is er altijd een trampoline en een schommel die uitkomst bieden. De ervaring is een stukje minder intens dan in de Alpen. Waar in Noord-Italië het geluid van de waterval domineerde als we in de moestuin de grond aan het bewerken waren, moeten we het hier doen met auto’s die voorbijrazen over de A5. Ach, het klinkt bijna hetzelfde denk ik dan en ik merk dat ik me er gemakkelijk overheen kan zetten. Ook het uitzicht is een stuk minder aantrekkelijk, en hoewel je zou zeggen dat dat uitzicht op een...

Het Grote Verdriet

Twee weken geleden liepen we voor de laatste keer het pad af in de Alpen. We zeiden vaarwel tegen ons fijne coconnetje van natuur en gingen een nieuwe fase tegemoet. Jammer genoeg ging dat niet zonder slag of stoot merkte ik toen ik het eeuwenoude ezelpad de berg afliep en voor de laatste keer omkeek naar de plek die we de dag ervoor nog thuis noemden. Afscheid nemen, opnieuw starten, teruggaan, m’n hoofd in het zand stoppen. Waar te beginnen?! Hoe nu verder? Ik huilde. Deze verandering in ons leven, de emoties die ermee gepaard gaan, het lijkt wel de kleine versie van de grote verandering waar de wereld zich in bevindt. Waar het afscheid van de Alp in Rassa mij voor een half uurtje verdrietig maakte, kan ik het gevoel wat het verlies in de wereld bij mij met zich mee brengt met recht betitelen als Het Grote Verdriet. Het is ontegenzeggelijk: het verlies wat de wereld de afgelopen tijd te verwerken heeft gekregen is ongeëvenaard; en het stopt voorlopig niet. Het is dan ook verdacht moeilijk dat onder ogen te zien en soms ook de moed en energie te vinden om door te gaan. Every piece of climate news increasingly comes with a sense of dread: is it too late to turn around? Indi, ze is nu bijna 2 jaar oud, gaat waarschijnlijk opgroeien in een wereld die warmer is dan hij ooit geweest is in de afgelopen 3 miljoen jaar. De biodiversiteit is 30% afgenomen sinds ik geboren ben en het lijkt er niet op dat de teruggang in het aantal dieren en planten gestopt is....

Drie jaar geleden werkten we allebei 60 uur in de week en reisden we voor plezier en werk de wereld over. Toen besloten we alles eraan te geven en een jaar op een Alp in Noord-Italië te gaan wonen. Waarom? We hebben het bijgehouden en delen het graag met je!
The Guardian is een campagne gestart om een aantal van de grootste charitatieve instellingen ter wereld te overtuigen hun investering in fossiele brandstoffen af te bouwen. Wat er nu nog in de grond zit kunnen we daar beter laten. Een mooie campagne vinden we.
Alleskunner Tom van de Beek is met z’n Tipping Point Foundation een nieuw project gestart. Startend met tot off-the-grid flexwerkruimte verbouwde caravans trekt de Kantoorkaravaan de natuur in om je een inspirerende werkomgeving te bieden midden in het bos. Top!
Live in each season as it passes; breathe the air, drink the drink, taste the fruit, and resign yourself to the influence of the earth – Henry David Thoreau